Natuur

Nederigheid. Dat is wat we voelen wanneer de natuur zich tot ons richt. Dat is wat ik voel. Als stille minnaar van fauna en flora word je als mens klein wanneer de grootsheid van de natuur zich als een kelk voor je opent. Als man van één meter zevenentachtig word je op slag een niets betekenend, nietig wezen, volledig overgegeven aan een niet te overstijgen grootsheid.

John Keats vergeleek de Aarde ooit met poëzie. Dit filmpje kan dat misschien bewijzen.

Zuivere wijn

Moedeloosheid. Het woord lijkt uitgevonden te zijn voor deze situatie. Maar toen ik gisteren het ‘njet’ van N-VA op de formateursnota van Di Rupo hoorde, spookte ook een ander woord door mijn hoofd: kotsbeu! Na ‘Madame Non’ hebben we nu ‘Monsieur Non’. Flaminganten wrijven zich nu wel in de handen, maar dan moeten ze weten dat ze dit land in een complete impasse storten, en in het ravijn dreigen te duwen. Al is dat ironisch genoeg allicht hun bedoeling.

Met een taal die leek op verkiezingspropaganda maakten de Vlaams-nationalisten gisteren brandhout van Di Rupo’s nota. Op het partijhoofdkwartier heeft de papierversnipperaar alweer zijn nut bewezen. De partij had geen zin in een tactisch ‘ja’, zegt ze. Liever de huid gaaf houden, dan zich te verbranden in onderhandelingen. ‘Onderhandelingen zonder kans op slagen.’

Misschien moet de N-VA-voorman eraan worden herinnerd dat België nog steeds een democratisch systeem hanteert. Democratie is pluralisme, verschillende opvattingen, ideologieën. Wil je een democratie leiden, dan moet je dat samen met anderen doen, die een andere opvatting hebben. Dus moet je water bij de wijn doen, moet je stevige verkiezingsbeloftes afzwakken – het beste is dat je ze niet maakt –, toegevingen doen, om in ruil bepaalde eisen toch ingewilligd te zien.

Op alle voorstellen afwijkend van de eigen opvatting ‘nee’ zeggen, blijven volharden in het Eigen Grote Gelijk, zet jezelf op den duur buitenspel. Daarom klinkt de roep om een ‘Quid N-VA-scenario’ op dit moment des te luider. Een democratie lukt niet met een partij die geen toegevingen wil doen om ze daarna ook te krijgen van de anderen. Ze willen de wijn zuiver drinken.

De andere partijen zien in de formateursnota wel een voldoende onderhandelingsbasis. Ze schuiven wat dichter naar de andere toe, weliswaar met enkele bezwaren, maar daar kan door te praten een compromis over gevonden worden. Want het gaat over een onderhandelingsnota: er kan over gepraat worden. ‘Kan iemand enkele mensen zeer didactisch het verschil tussen een regeerverklaring en een onderhandelingsnota uitleggen?’, twitterde Noël Slangen deze morgen. Deze nota is niet te nemen of te laten, maar te onderhandelen.

Breder bekeken is niet alles te herleiden tot een koppig N-VA. Al van bij het begin kon je vermoeden dat een compromis vinden tussen een uitgesproken linkse partij en een even uitgesproken rechtse partij een hachelijke onderneming zou worden. En al zeker tussen een belgicistische partij en een Vlaams-nationalistische partij. Dat elke maatregel die het Belgisch gevoel in stand houdt of versterkt, wordt afgekraakt, was te verwachten.

Heel wat partijen blijven echter zweren bij de as PS/N-VA. Maar hoe sterk is die as wanneer beide zijden al meer dan een jaar met elkaar praten, maar elkaar geen duimbreed toegeven, het bloed vanonder elkaars nagels halen en de een de schuld op de ander afschuift? Hoe kan op zo’n fundament een regering gebouwd worden wanneer dat fundament aan alle kanten barsten vertoont? Welk huis is sterk genoeg om op zo’n poreuze basis recht te blijven bij een storm?

Niet alleen de as PS/N-VA is onstabiel. Ook de Vlaamse christendemocraten lijken hun evenwicht verloren te zijn. Toen Johan Vande Lanotte in januari zijn nota voorstelde, besliste de CD&V-top in laatste instantie die nota af te wijzen, terwijl een groot deel van de achterban er wel achter stond. Nu klonk de partij zich nog voor de ‘nee’ van N-VA – waarvan ze op de hoogte bleek te zijn – vast aan haar ex-kartelpartner.

Dat was vooral onder impuls van Vlaams minister-president Kris Peeters. Tja, wat moet de man zeggen? Hij kan er moeilijk zijn coalitiepartner in de Vlaamse regering afrijden, of hij moet een coalitiebreuk voor ogen hebben. De federale CD&V-mandatarissen willen wel onderhandelen a.d.h.v. de nota-Di Rupo, maar dat zwakke officiële antwoord – noch ‘ja’, noch ‘nee’ – werd ondergesneeuwd door zich expliciet aan N-VA te binden. Het soort van communicatie waarmee je je eigen geloofwaardigheid onderuit haalt. Hebben de christendemocraten last van koudwatervrees? Zijn ze bang zonder N-VA niet genoeg gewicht in de schaal te kunnen leggen bij onderhandelingen over de staatshervorming? Voelen ze zich op hun Vlaamse kant onzeker zonder N-VA?

Misschien moeten na meer dan een jaar praten alleen de partijen die water bij hun wijn willen doen rond de tafel gaan zitten. Willen we een regering met partijen die elkaar iets gunnen, samen een verhaal willen schrijven, dan moeten zij het nu doen. Daarmee ga je natuurlijk voorbij aan de winnaar van de verkiezingen, maar als die winnaar geen toegevingen wil doen, dan zet die zichzelf aan de kant.

Australische koeien in Indonesië

Met eisen zullen we er niet komen. Al zijn ze door de Verenigde Staten ‘in de sterkst mogelijke bewoordingen’ geuit: de Syrische president Assad zal er niet door geïntimideerd worden. Terwijl hij zijn opstandig volk als beesten behandelt, staat menig politiek leider voor één of andere micro te toeteren dat de repressie van Assad ‘compleet onaanvaardbaar’, ‘verschrikkelijk’, of wat nog meer is.

Niet dat ze ongelijk hebben, want Assads repressieve optreden is compleet onaanvaardbaar. Bij elke protest vallen tientallen doden, betogers worden opgepakt of verdwijnen, dorpen en steden worden omsingeld, aangevallen en soms zelfs platgebrand, zo leert ons vandaag de krant. Praktijken die al sinds maart aan de gang zijn. Welgeteld 3 maanden al wordt het Syrische volk behandeld als Australische koeien in Indonesië. En nog steeds is er geen duidelijk merkbare, krachtdadige tussenkomst van het Westen of andere mogendheid.

Wel zijn er door de Europese Unie al sancties afgekondigd tegen dertien hooggeplaatste leden van het Syrische regime, waaronder de bevriezing van Assads bezittingen in de EU, de opschorting van alle Europese hulpprogramma’s voor Syrië, en de weigering Assad niet langer te ontvangen in eender welke EU-lidstaat. Ook de Verenigde Staten hebben al sancties afgekondigd tegen Syrische hooggeplaatsten, en mensen uit Assads entourage, zoals het bevriezen van hun tegoeden in de VS. En vorige week woensdag dienden het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk een resolutie in bij de VN-Veiligheidsraad ‘die de repressie in Syrië veroordeelt’, aldus het officiële bericht.

De vraag is of de Syrische president in zijn portefeuille raken de juiste oplossing is. Zolang er geld is, zal de repressie standhouden. Bovendien heeft Assad heus niet alleen in de EU en de VS kapitaal geparkeerd staan. Er zullen vast en zeker ook wat oliedollars in zijn zakken zitten. Reken daar de steun van bondgenoot Iran bij, en de rekening oogt niet fraai. Wil de internationale gemeenschap (bij monde van de VN) krachtdadig(er) optreden, dan zal ze ten slotte landen als China en Rusland, die eerder al dwars lagen in de Syrische kwestie, zo ver moeten krijgen dat ze meestappen in dat verhaal.

Apple’s nieuwe ‘i’

De Apple-kip heeft weer een ei gelegd. Of moeten we zeggen een ‘i’. Na de voorstelling van de nieuwe iPad in maart, heeft Steve Jobs eergisteren hoogstpersoonlijk een resem nieuwe programma’s en internetdiensten voorgesteld. Belangrijkste daarbij is ‘iCloud’. Met iCloud kan je tal van bestanden (muziek, foto’s, e-mail, agenda) synchroniseren met je andere Apple-toestellen. Voorwaarde is dus dat je minstens twee (vrij dure) Apple-toestellen in huis hebt, anders kan je niet veel doen met iCloud.

iCloud lijkt misschien revolutionair, maar het principe is niet nieuw. iCloud is een antwoord op de Cloud Player van Amazon en Google Music, die ook toelaten je muziek te synchroniseren met andere apparaten, zoals je smartphone. Ook Spotify heeft een soortgelijke dienst (die nog niet in België beschikbaar is). Op vlak van muziek streamen is Apple geen vernieuwer. iCloud is de derde muziekdienst-in-de-wolk, zoals dat dan heet.

Het in-de-wolk-principe is ook al door andere bedrijven opgepikt. Zo heb ik op mijn eigen laptop Evernote staan. Daarmee kan je teksten, pagina’s, filmpjes of andere zaken die je onderweg tegenkomt op het net, opslaan in Evernote en daarna synchroniseren met andere toestellen waar Evernote op geïnstalleerd staat. Of je kan die bestanden via de website van Evernote raadplegen. Die bestanden zitten dan ook in een zogenaamde wolk.

Met iCloud heeft Apple dus niet het warm water uitgevonden. Wel is het hun verdienste dat ze het principe verder hebben doorgetrokken dan alleen muziekstreaming. Met iCloud kan je namelijk ook je foto’s, agenda, digitale boeken, apps, documenten, contacten, mails, etc. op je MacBook, iPhone of iPad (en misschien ook wel op je Windows-computer) synchroniseren met je andere Apple-apparaten. Voorwaarde is dus opnieuw dat je een ander Apple-apparaat hebt.

Het goede nieuws is dus alleen goed nieuws voor Apple-gebruikers. Het is afwachten of Apple op dit vlak opnieuw de trendsetter wordt, en of er binnenkort ook andere bedrijven met soortgelijke diensten naar buiten komen.

Stilte en sereniteit

Afgelopen winter was in mijn thuisstad Kortrijk een relletje ontstaan tussen het stadsbestuur en de handelaars over de kerstmarkt. Althans over de afwezigheid ervan. Burgemeester en schepencollege achtten het niet nodig om verschillende pleinen in de stad op te vrolijken met gezellige kerstkraampjes, feeërieke sfeerverlichting en het onvermijdelijke reuzenrad. Titelvoerend burgemeester Stefaan De Clerck had wel een metershoog stalen gedrocht dat moest doorgaan voor een kerstboom laten neerpoten op de Grote Markt, en als ultieme toegeving had hij een schaatspiste toegelaten op het Schouwburgplein. De Clerck wou het niet te luidruchtig maken in de donkere dagen tussen oud en nieuw. Nee, hij verkoos liever ‘de stilte en de sereniteit’, liet hij weten via de pers.

Van die stilte en sereniteit was de afgelopen weken echter weinig te merken in de zelfverklaarde designstad. Geen ‘designpaasklok’ op de Grote Markt met Pasen. Nee. Een ordinaire paasfoor, met alle toeters en bellen die erbij horen. Lunaparken, pseudorollercoasters, friet-, hamburger- en oliebollenkramen, schietkramen, het gekende spookkot, en nog tal van andere attracties bezetten opnieuw twee weken lang de binnenstad. Wie per auto van bezuiden het centrum op het centrale Buda-eiland wilde geraken, moest de stad al heel goed kennen. Wie op een blauwe zaterdag door te stad wilde kuieren, moest rekening houden met een stroom aan foorgangers, ketelmuziek die je van alle kanten rond de oren vliegt, en kwam best per fiets of per bus naar de stad, want parkeerplaatsen waren schaars.

Blijkbaar is luidruchtigheid wel veroorloofd des lentes, wanneer de bomen in de stad weer in bloei staan en de vogels vrolijk kwetterend door de stad fladderen. Des winters houden we het beter stil en sereen. Want niets is luidruchtiger en ongezelliger dan een kerstmarkt. Zeker niet de XXL die je hamburgervolle maag vijf keer doet keren en je evenwichtsgevoel volledig naar de knoppen helpt. Dan houden we het beter bij een draak van een designkerstboom.

Syrisch tuig

Midden maart was ik bezig aan een blogbericht over Libië. Maar toen ik het de volgende dag hier wilde publiceren, was het al achterhaald door de actualiteit. In mijn blogbericht ergerde ik me aan het getalm van de internationale gemeenschap om iets te ondernemen tegen de wrede aanvallen van de nog steeds aan de macht zijnde Libische leider Moammar Kadhafi tegen zijn eigen volk – waarvan hij in interviews steevast blijft beweren dat ze van hem houden, en hij van hen.

‘Hoe langer het Westen talmt, hoe langer hij zijn gangetje kan gaan’, schreef ik meer dan een maand geleden. In een week waarin wereldwijd de ogen naar het oosten werden gericht, richting Japan, raakte het Libische conflict ondergesneeuwd, en ontsnapte het aan de aandacht van de wereldbevolking. ‘Het komt Kadhafi natuurlijk goed uit dat de internationale pers de blik naar het oosten richt en nog maar weinig achterom kijkt.’

Die column was 24 uur later dus achterhaald, aangezien op diplomatiek niveau de knoop (eindelijk) werd doorgehakt, en een no-flyzone boven Libië werd geïnstalleerd en een VN-resolutie verdere acties legitimeerde. Toch heeft die no-flyzone maar deels kunnen baten, want ondertussen dreigt in de westelijke stad Misurata een humanitaire catastrofe.

Maar anderhalve maand later lijkt het alsof ik deze column zo zou kunnen gebruiken voor wat in Syrië gebeurt. Want ook hier is een wrede repressie aan de gang van een volk dat voor haar rechten opkomt, en ook hier slaagt de internationale gemeenschap – in de vorm van de Verenigde Naties – er niet in eensgezind deze praktijken te veroordelen. Afzonderlijke verklaringen komen er wel, van Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië en Portugal – de usual ‘suspects’.

Andere landen leggen dan weer verklaringen af waar ik van achterover val. ‘Een veroordeling gaat te ver’, zeggen China en India. Rusland raaskalt dan weer. ‘Wat in Syrië gebeurt vormt geen gevaar voor de internationale vrede en veiligheid.’ Niet verder kijken dan de neus lang is, zou ik zoiets noemen. Het land probeert nog de meubels te redden, maar doet dat met het cliché dat ‘de verantwoordelijken voor het doden van burgers moeten worden berecht’.

En zo slaagt de internationale diplomatie er opnieuw niet in het geweld met een sterke eensgezindheid te veroordelen. Er volgen zelfs geen sancties. ‘Schiet maar op dat losgeslagen tuig, laat leden van de zootje ongeregeld maar mysterieus verdwijnen, onderdruk die kudde onruststokers, wij kijken wel even de andere kant op.’ Het is een situatieschets die nogal sterk op flessen is getrokken, maar het lijkt alsof de VN zo reageert.