Met eisen zullen we er niet komen. Al zijn ze door de Verenigde Staten ‘in de sterkst mogelijke bewoordingen’ geuit: de Syrische president Assad zal er niet door geïntimideerd worden. Terwijl hij zijn opstandig volk als beesten behandelt, staat menig politiek leider voor één of andere micro te toeteren dat de repressie van Assad ‘compleet onaanvaardbaar’, ‘verschrikkelijk’, of wat nog meer is.
Niet dat ze ongelijk hebben, want Assads repressieve optreden is compleet onaanvaardbaar. Bij elke protest vallen tientallen doden, betogers worden opgepakt of verdwijnen, dorpen en steden worden omsingeld, aangevallen en soms zelfs platgebrand, zo leert ons vandaag de krant. Praktijken die al sinds maart aan de gang zijn. Welgeteld 3 maanden al wordt het Syrische volk behandeld als Australische koeien in Indonesië. En nog steeds is er geen duidelijk merkbare, krachtdadige tussenkomst van het Westen of andere mogendheid.
Wel zijn er door de Europese Unie al sancties afgekondigd tegen dertien hooggeplaatste leden van het Syrische regime, waaronder de bevriezing van Assads bezittingen in de EU, de opschorting van alle Europese hulpprogramma’s voor Syrië, en de weigering Assad niet langer te ontvangen in eender welke EU-lidstaat. Ook de Verenigde Staten hebben al sancties afgekondigd tegen Syrische hooggeplaatsten, en mensen uit Assads entourage, zoals het bevriezen van hun tegoeden in de VS. En vorige week woensdag dienden het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk een resolutie in bij de VN-Veiligheidsraad ‘die de repressie in Syrië veroordeelt’, aldus het officiële bericht.
De vraag is of de Syrische president in zijn portefeuille raken de juiste oplossing is. Zolang er geld is, zal de repressie standhouden. Bovendien heeft Assad heus niet alleen in de EU en de VS kapitaal geparkeerd staan. Er zullen vast en zeker ook wat oliedollars in zijn zakken zitten. Reken daar de steun van bondgenoot Iran bij, en de rekening oogt niet fraai. Wil de internationale gemeenschap (bij monde van de VN) krachtdadig(er) optreden, dan zal ze ten slotte landen als China en Rusland, die eerder al dwars lagen in de Syrische kwestie, zo ver moeten krijgen dat ze meestappen in dat verhaal.
