Diplomadenken

Onlangs hoorde ik een onwaarschijnlijk verhaal over een jonge vrouw. Als laatstejaarsstudente fiscaliteit wilde ze enkele maanden geleden solliciteren bij een bedrijf. Maar hoewel haar schoolresultaten in orde waren en het haar aan motivatie allicht niet ontbrak, werd ze geweigerd omdat ze in het secundair onderwijs een handelsrichting had gevolgd! Het koude formalisme haalde het van het nuchtere pragmatisme en dus werd de jonge vrouw wandelen gestuurd.

Ik moest er opnieuw aan denken toen ik deze middag het edito in Jobat las. Hoofdredacteur Wim Verdoodt sloeg daarin het hierboven geïllustreerde “diploma- en functiedenken” enigszins aan de kaak. Hij citeerde daarvoor Jef Staes, een managementexpert die al meermaals hetzelfde denken laakte. Bovendien zouden we te weinig doen waar we echt goed in zijn en te veel wat we moeten doen. Voor een deel ligt dat aan onszelf, parafraseert Verdoodt Jef Staes, maar het ligt ook aan het systeem dat ons tot “schapen” maakt. En “schapen behalen geen diploma omdat ze gepassioneerd en getalenteerd zijn… Ze behalen diploma’s omdat ze slagen in vakken waar ze noch talent voor hebben noch passie voor voelen”, wordt Staes verder geciteerd.

Nu, dat lijkt me misschien wat kort door de bocht, en ik denk dat de heer Staes daar zelf ook wel enige nuances bij plaatst. Niet iedereen is een mak schaap dat de verkeerde schoolbanken verslijt omdat hij dat moet van het systeem. Er bestaan zeker nog idealisten die weten en doen wat ze willen doen. Zij behalen wel nog diploma’s waar ze passie voor voelen. Mijn vader trok op zijn achttiende alleen naar Antwerpen om er zich in te schrijven als toekomstig economiestudent en is vandaag zelfstandig marketeer. Anderen wisten allicht ook al op voorhand wat ze zouden gaan studeren.

Maar anderzijds heeft Jef Staes ook voor een deel gelijk. Sommigen hangen op hun achttiende met hun hoofd doelloos boven de tientallen opleidingsbrochures, op zoek naar een opleiding die ‘hen wel interesseert’, of een die ‘kansen biedt op de arbeidsmarkt’. Vaak weten ze niet waar naartoe en kiezen ze voor de kortste weg naar de arbeidsmarkt. En daar wringt nu net het schoentje van Jef Staes. Te vaak kiezen mensen voor een opleiding die veel voorkomt in vacatures en niet omdat het hun passie is. Even vaak zijn ze er ook niet getalenteerd voor.

Is dat dan hun eigen schuld? Niet per se. De bedrijfswereld dwingt hen dikwijls tot die keuze, want ze eisen bijvoorbeeld een gediplomeerd psycholoog. Dan mag je nog iemand zijn met een hoog EQ, zonder diploma psychologie word je niet aangenomen. Of zoeken ze een informaticus en houd je je graag bezig met HTML, Java, proxy’s en RAM-geheugens, maar heb je een diploma biologie? Sorry, zonder informaticadiploma kom je er niet in.

Daarom pleit Wim Verdoodt ervoor om van dat formalisme, dat nu zo kenmerkend is voor de arbeidsmarkt, af te stappen en ook kandidaten zonder gepast diploma, maar met de nodige vaardigheden en ambitie, aan te nemen. Want zoiets is “noodzakelijk om de boel draaiende te houden”. En dan zouden jongeren misschien ook vaker kiezen voor wat hen echt boeit, zonder de hete adem van de arbeidsmarkt in de nek.

(Bron citaten: Verdoodt, Wim: Schapen, in: Jobat, 26 mei 2012.)

Students For People

Zeg nog eens dat studenten luie hannesen zijn die liever achter hun computer zitten of op café hun geesten benevelen. Vandaag toonden enkele studenten aan dat ze zich wel degelijk willen en kunnen engageren.

Voor de doorsnee Gentenaar was het allicht een merkwaardig tafereel deze middag rond 17u op het Woodrow Wilsonplein – ‘t Zuid – in Gent: een podium, een micro, een kleine geluidsinstallatie, en een groepje in wit t-shirt gehesen jongeren. Het publiek groeide beetje bij beetje aan, tot er uiteindelijk een kleine honderd jonge mensen voor het podium stonden. Daarbij ook enkele leden van een vredesorganisatie, inclusief vlag.

Met de actiegroep ‘Students For People’ willen enkele studenten politieke en sociale wetenschappen van de UGent de aandacht vestigen op de situatie in Syrië, die op z’n zachtst gezegd slecht kan genoemd worden. De actie van deze middag was een vreedzame steunbetuiging voor het Syrische volk. Slogans als ‘mensen in nood, stop hun dood’ zetten de boodschap kracht bij.

Ja, het was wat studentikoos. En nee, niet iedereen stond luidkeels de slogans mee te roepen. Maar wat de studenten met hun actie wilden zeggen, was duidelijk. Drie sprekers trachtten aan te tonen dat vrijheid en democratie al langer ver te zoeken zijn in Syrië. De eerste spreker, Ruddy Doom, van de Vakgroep Studies van de Derde Wereld van de UGent, deed dat vanuit een historisch perspectief. Sinds de onafhankelijkheid van Syrië wordt het land en zijn bevolking onder de duim gehouden door de Alawietenclan van de Assad-familie – alsof, zo parafraseerde Doom een collega, een jood Rusland zou leiden.

Dooms collega aan dezelfde vakgroep Koen Bogaert dankte de aanwezigen voor hun engagement, en zag de steunbetuiging als het zoveelste teken dat het volk opnieuw wil opkomen voor zijn rechten en vrijheden en die van anderen. ‘Students For People’ werd in één adem genoemd met de Arabische Lente en de Occupy-beweging.

Als laatste schetste Adel Mouchalleh, één van de oprichters van ‘Students For People’, en zelf van Syrische origine, een onthutsend beeld van de situatie in ‘zijn’ Syrië. Dood, angst en gruwel teisteren de Syrische bevolking. Opmerkelijk was dat wanneer hij sprak over slachtoffers, Mouchalleh het niet alleen had over burgers, maar ook over de soldaten van het staatsleger. Alsof hij wilde zeggen dat ook zij het slachtoffer zijn van het systeem-Assad. Hij riep ten slotte de aanwezigen op solidair te zijn met het Syrische volk, te blijven strijden voor hun vrijheid, en een staakt-het-vuren te blijven verdedigen.

Zo’n staakt-het-vuren is ook één van de eisen van de jongeren van ‘Students For People’. Verder eisen ze een wapenembargo en een vrije toegang voor humanitaire hulporganisaties en persagentschappen. Het is genoegzaam bekend dat het Syrische regime zich weet te voorzien van wapens door haar nauwe band met Rusland. Dat het recente officiële staakt-het-vuren er pas na zowat een jaar is gekomen, komt mede door het dwarsliggen van Rusland in het opstellen van een VN-resolutie daarover. Daarnaast is het lang onmogelijk geweest voor hulporganisaties om het land binnen te komen. Ook wanneer ze uiteindelijk de toestemming kregen om de stad Homs binnen te gaan, moesten ze wachten totdat het leger de stad had ‘opgekuist’.

De eisen van ‘Students For People’ staan intussen in een VN-resolutie, opgesteld door de speciale VN-gezant voor Syrië, Kofi Annan. Maar enkele weken nadat de resolutie van kracht werd, mag het plan een farce worden genoemd: de eerste dag van het staakt-het-vuren werd er alweer geschoten; de legertanks, die volgens het plan-Annan de steden moesten verlaten, bleven staan waar ze stonden, officieel ‘om te kunnen reageren op aanvallen van terroristen’; en dag na dag zijn er berichten van aanvallen, beschietingen, en doden. Het vuren lijkt met andere woorden helemaal niet gestaakt.

Al van bij het begin heette het plan van Kofi Annan ‘de laatste hoop’ op een vreedzame oplossing. ‘Hope dies last’, maar wat vandaag gebeurt doet vermoeden dat die hoop nu wel degelijk aan het uitsterven is. Wat dan? Wat als het plan echt een volledige mislukking blijkt te zijn? Sturen we dan militairen naar het Midden-Oosten? De jongeren van ‘Students For People’ zijn tegen, daarin willen ze duidelijk zijn. En of ook Westerse grootmachten bereid zullen zijn om voor de derde keer in tien jaar tijd een land in het Midden-Oosten, dat bovendien wordt gesteund door Iran, binnen te vallen, is lang niet zeker. De Verenigde Staten staan na het debacle in Irak alvast niet te popelen, getuige hun bescheiden opstelling tijdens het offensief in Libië vorig jaar.

Daarmee wordt Syrië een onontwarbare knoop van jewelste. De vreedzame manier lijkt steeds minder te lukken. Grote delen van het plan-Annan worden met de voeten getreden, en dus is een einde van het conflict nog niet in zicht. Maar dat einde via militaire weg forceren is evenmin een optie. De Syrische president Assad geniet nog altijd de steun van Iran, en die bruuskeer je liever niet. Daarnaast kan Assad ook rekenen op het Libanese Hezbollah. Beiden hebben door de jaren heen een sterke band opgebouwd, onder andere door hun gezamenlijke verzet tegen Libanon. Ook dat is een bepalende factor in de verdere ontwikkeling van het conflict.

Zal Kofi Annan uiteindelijk de wapens echt kunnen doen zwijgen? De studenten van ‘Students For People’ willen alvast de druk hoog houden om tot een vreedzame oplossing te komen. De actiegroep belooft na vandaag met nieuwe acties te zullen komen om zijn solidariteit met het Syrische volk te blijven uitdrukken en het geweld tegen burgers te doen stoppen.

Natuur

Nederigheid. Dat is wat we voelen wanneer de natuur zich tot ons richt. Dat is wat ik voel. Als stille minnaar van fauna en flora word je als mens klein wanneer de grootsheid van de natuur zich als een kelk voor je opent. Als man van één meter zevenentachtig word je op slag een niets betekenend, nietig wezen, volledig overgegeven aan een niet te overstijgen grootsheid.

John Keats vergeleek de Aarde ooit met poëzie. Dit filmpje kan dat misschien bewijzen.

Zuivere wijn

Moedeloosheid. Het woord lijkt uitgevonden te zijn voor deze situatie. Maar toen ik gisteren het ‘njet’ van N-VA op de formateursnota van Di Rupo hoorde, spookte ook een ander woord door mijn hoofd: kotsbeu! Na ‘Madame Non’ hebben we nu ‘Monsieur Non’. Flaminganten wrijven zich nu wel in de handen, maar dan moeten ze weten dat ze dit land in een complete impasse storten, en in het ravijn dreigen te duwen. Al is dat ironisch genoeg allicht hun bedoeling.

Met een taal die leek op verkiezingspropaganda maakten de Vlaams-nationalisten gisteren brandhout van Di Rupo’s nota. Op het partijhoofdkwartier heeft de papierversnipperaar alweer zijn nut bewezen. De partij had geen zin in een tactisch ‘ja’, zegt ze. Liever de huid gaaf houden, dan zich te verbranden in onderhandelingen. ‘Onderhandelingen zonder kans op slagen.’

Misschien moet de N-VA-voorman eraan worden herinnerd dat België nog steeds een democratisch systeem hanteert. Democratie is pluralisme, verschillende opvattingen, ideologieën. Wil je een democratie leiden, dan moet je dat samen met anderen doen, die een andere opvatting hebben. Dus moet je water bij de wijn doen, moet je stevige verkiezingsbeloftes afzwakken – het beste is dat je ze niet maakt –, toegevingen doen, om in ruil bepaalde eisen toch ingewilligd te zien.

Op alle voorstellen afwijkend van de eigen opvatting ‘nee’ zeggen, blijven volharden in het Eigen Grote Gelijk, zet jezelf op den duur buitenspel. Daarom klinkt de roep om een ‘Quid N-VA-scenario’ op dit moment des te luider. Een democratie lukt niet met een partij die geen toegevingen wil doen om ze daarna ook te krijgen van de anderen. Ze willen de wijn zuiver drinken.

De andere partijen zien in de formateursnota wel een voldoende onderhandelingsbasis. Ze schuiven wat dichter naar de andere toe, weliswaar met enkele bezwaren, maar daar kan door te praten een compromis over gevonden worden. Want het gaat over een onderhandelingsnota: er kan over gepraat worden. ‘Kan iemand enkele mensen zeer didactisch het verschil tussen een regeerverklaring en een onderhandelingsnota uitleggen?’, twitterde Noël Slangen deze morgen. Deze nota is niet te nemen of te laten, maar te onderhandelen.

Breder bekeken is niet alles te herleiden tot een koppig N-VA. Al van bij het begin kon je vermoeden dat een compromis vinden tussen een uitgesproken linkse partij en een even uitgesproken rechtse partij een hachelijke onderneming zou worden. En al zeker tussen een belgicistische partij en een Vlaams-nationalistische partij. Dat elke maatregel die het Belgisch gevoel in stand houdt of versterkt, wordt afgekraakt, was te verwachten.

Heel wat partijen blijven echter zweren bij de as PS/N-VA. Maar hoe sterk is die as wanneer beide zijden al meer dan een jaar met elkaar praten, maar elkaar geen duimbreed toegeven, het bloed vanonder elkaars nagels halen en de een de schuld op de ander afschuift? Hoe kan op zo’n fundament een regering gebouwd worden wanneer dat fundament aan alle kanten barsten vertoont? Welk huis is sterk genoeg om op zo’n poreuze basis recht te blijven bij een storm?

Niet alleen de as PS/N-VA is onstabiel. Ook de Vlaamse christendemocraten lijken hun evenwicht verloren te zijn. Toen Johan Vande Lanotte in januari zijn nota voorstelde, besliste de CD&V-top in laatste instantie die nota af te wijzen, terwijl een groot deel van de achterban er wel achter stond. Nu klonk de partij zich nog voor de ‘nee’ van N-VA – waarvan ze op de hoogte bleek te zijn – vast aan haar ex-kartelpartner.

Dat was vooral onder impuls van Vlaams minister-president Kris Peeters. Tja, wat moet de man zeggen? Hij kan er moeilijk zijn coalitiepartner in de Vlaamse regering afrijden, of hij moet een coalitiebreuk voor ogen hebben. De federale CD&V-mandatarissen willen wel onderhandelen a.d.h.v. de nota-Di Rupo, maar dat zwakke officiële antwoord – noch ‘ja’, noch ‘nee’ – werd ondergesneeuwd door zich expliciet aan N-VA te binden. Het soort van communicatie waarmee je je eigen geloofwaardigheid onderuit haalt. Hebben de christendemocraten last van koudwatervrees? Zijn ze bang zonder N-VA niet genoeg gewicht in de schaal te kunnen leggen bij onderhandelingen over de staatshervorming? Voelen ze zich op hun Vlaamse kant onzeker zonder N-VA?

Misschien moeten na meer dan een jaar praten alleen de partijen die water bij hun wijn willen doen rond de tafel gaan zitten. Willen we een regering met partijen die elkaar iets gunnen, samen een verhaal willen schrijven, dan moeten zij het nu doen. Daarmee ga je natuurlijk voorbij aan de winnaar van de verkiezingen, maar als die winnaar geen toegevingen wil doen, dan zet die zichzelf aan de kant.

Australische koeien in Indonesië

Met eisen zullen we er niet komen. Al zijn ze door de Verenigde Staten ‘in de sterkst mogelijke bewoordingen’ geuit: de Syrische president Assad zal er niet door geïntimideerd worden. Terwijl hij zijn opstandig volk als beesten behandelt, staat menig politiek leider voor één of andere micro te toeteren dat de repressie van Assad ‘compleet onaanvaardbaar’, ‘verschrikkelijk’, of wat nog meer is.

Niet dat ze ongelijk hebben, want Assads repressieve optreden is compleet onaanvaardbaar. Bij elke protest vallen tientallen doden, betogers worden opgepakt of verdwijnen, dorpen en steden worden omsingeld, aangevallen en soms zelfs platgebrand, zo leert ons vandaag de krant. Praktijken die al sinds maart aan de gang zijn. Welgeteld 3 maanden al wordt het Syrische volk behandeld als Australische koeien in Indonesië. En nog steeds is er geen duidelijk merkbare, krachtdadige tussenkomst van het Westen of andere mogendheid.

Wel zijn er door de Europese Unie al sancties afgekondigd tegen dertien hooggeplaatste leden van het Syrische regime, waaronder de bevriezing van Assads bezittingen in de EU, de opschorting van alle Europese hulpprogramma’s voor Syrië, en de weigering Assad niet langer te ontvangen in eender welke EU-lidstaat. Ook de Verenigde Staten hebben al sancties afgekondigd tegen Syrische hooggeplaatsten, en mensen uit Assads entourage, zoals het bevriezen van hun tegoeden in de VS. En vorige week woensdag dienden het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk een resolutie in bij de VN-Veiligheidsraad ‘die de repressie in Syrië veroordeelt’, aldus het officiële bericht.

De vraag is of de Syrische president in zijn portefeuille raken de juiste oplossing is. Zolang er geld is, zal de repressie standhouden. Bovendien heeft Assad heus niet alleen in de EU en de VS kapitaal geparkeerd staan. Er zullen vast en zeker ook wat oliedollars in zijn zakken zitten. Reken daar de steun van bondgenoot Iran bij, en de rekening oogt niet fraai. Wil de internationale gemeenschap (bij monde van de VN) krachtdadig(er) optreden, dan zal ze ten slotte landen als China en Rusland, die eerder al dwars lagen in de Syrische kwestie, zo ver moeten krijgen dat ze meestappen in dat verhaal.

Apple’s nieuwe ‘i’

De Apple-kip heeft weer een ei gelegd. Of moeten we zeggen een ‘i’. Na de voorstelling van de nieuwe iPad in maart, heeft Steve Jobs eergisteren hoogstpersoonlijk een resem nieuwe programma’s en internetdiensten voorgesteld. Belangrijkste daarbij is ‘iCloud’. Met iCloud kan je tal van bestanden (muziek, foto’s, e-mail, agenda) synchroniseren met je andere Apple-toestellen. Voorwaarde is dus dat je minstens twee (vrij dure) Apple-toestellen in huis hebt, anders kan je niet veel doen met iCloud.

iCloud lijkt misschien revolutionair, maar het principe is niet nieuw. iCloud is een antwoord op de Cloud Player van Amazon en Google Music, die ook toelaten je muziek te synchroniseren met andere apparaten, zoals je smartphone. Ook Spotify heeft een soortgelijke dienst (die nog niet in België beschikbaar is). Op vlak van muziek streamen is Apple geen vernieuwer. iCloud is de derde muziekdienst-in-de-wolk, zoals dat dan heet.

Het in-de-wolk-principe is ook al door andere bedrijven opgepikt. Zo heb ik op mijn eigen laptop Evernote staan. Daarmee kan je teksten, pagina’s, filmpjes of andere zaken die je onderweg tegenkomt op het net, opslaan in Evernote en daarna synchroniseren met andere toestellen waar Evernote op geïnstalleerd staat. Of je kan die bestanden via de website van Evernote raadplegen. Die bestanden zitten dan ook in een zogenaamde wolk.

Met iCloud heeft Apple dus niet het warm water uitgevonden. Wel is het hun verdienste dat ze het principe verder hebben doorgetrokken dan alleen muziekstreaming. Met iCloud kan je namelijk ook je foto’s, agenda, digitale boeken, apps, documenten, contacten, mails, etc. op je MacBook, iPhone of iPad (en misschien ook wel op je Windows-computer) synchroniseren met je andere Apple-apparaten. Voorwaarde is dus opnieuw dat je een ander Apple-apparaat hebt.

Het goede nieuws is dus alleen goed nieuws voor Apple-gebruikers. Het is afwachten of Apple op dit vlak opnieuw de trendsetter wordt, en of er binnenkort ook andere bedrijven met soortgelijke diensten naar buiten komen.