For a minor Reflection

Vandaag heb ik opnieuw een ontdekking gedaan op muzikaal vlak. Vorige week las ik in Focus Knack over de IJslandse groep For a minor Reflection, een jong IJslands kwartet dat met Heading Towards Chaos aan zijn tweede album toe is, na Rise and Shine, the Sun’s Up… uit 2007.

Het viertal maakt uitsluitend instrumentale muziek. Het geluid van For a minor Reflection doet denken aan de Britse post-rockband Mogwai, die eveneens instrumentale, experimentele muziek maakt. Dromerige melodieën die van de ene climax naar de andere gaan, heerlijk om naar te luisteren op een luie avond als deze.

Voor fans van Mogwai, Explosions in the Sky en/of Godspeed You! Black Emperor is dit zeker een aanrader.

(Bron foto: myspace.com)

Tamaryn

Na een EP en enkele 7″ singles releaset ze op 14 september haar debuutalbum, The Waves. ‘Ze’, dat is Tamaryn. Zo noemt ze zichzelf althans. Haar echte naam is niet gekend. Ze groeide op in Nieuw-Zeeland, verhuisde naar de States toen ze zeven was, en settlede zich op haar achttiende in New York. Tien jaar later, in 2008, verhuisde ze naar San Francisco om haar debuutalbum te maken.

Voor die debuutplaat werkte Tamaryn samen met Rex John Shelverton, die al in bands als Portraits of Past, Vue en Bellavista speelde. Beiden ontmoetten elkaar tien jaar geleden, toen Shelverton nog bij Vue speelde.

Tamaryn liet zich voor The Waves inspireren door psychedelische en shoegaze bands als Slowdive en Cocteau Twins. The Waves is dan ook een plaat met experimentele, psychedelische, atmosferische muziek, met daarbovenop de rokerige stem van Tamaryn. Het afwerken van de plaat duurde 16 maanden. Die tijd had Tamaryn nodig om haar hart en ziel in het album te leggen, “to give it to the world and add to the conversation“.*

Hieronder kan je luisteren naar Mildstone. Hier kan je ook nog enkele andere nummers van Tamaryn beluisteren, alsook een interview lezen met de Nieuw-Zeelandse/Amerikaanse.

* Bron: http://pitchfork.com/news/39457-rising-tamaryn/; Bron foto: pitchfork.com

Solitude is Bliss

Mijn vriendin heeft het al lang door, en de meesten uit mijn vriendenkring allicht ook. Ik ben een grote muziekliefhebber. Naast de muziek die je elke dag op de radio hoort, probeer ik ook te zoeken naar minder bekende zangers/groepen die vooral het internet als belangrijkste actie radius hebben.

Daar kom je al snel in een kluwen van namen terecht. Daarom ga ik het meest af op originele en/of opvallende namen. And so I watch you from afar is daar één van (al bleek hun muziek nadien niet ‘mijn genre’ te zijn, zoals dat dan wordt gezegd).

Een groep wiens naam me ook aantrok en wiens muziek me nadien wel beviel, was Tame Impala. Enkele maanden geleden had ik enkele van hun liedjes gedownload van rcrdlbl.com, en vorige week zag ik ze in de Club op Pukkelpop.

Na hun optreden kan ik Luc Janssen bijtreden, en zeggen dat we nog zullen horen van Tame Impala. Voor gespecialiseerde commentaren kijk je best eens op de gespecialiseerde muzieksites, want mijn vocabularium reikt niet verder dan ‘prachtig’ en ‘heerlijk’. Toch wil ik jullie hieronder laten meegenieten van hun bekendste nummer op dit moment: Solitude is Bliss.

Soap&Skin – Yeasayer – Delphic

© kindamuzik.net

Soap&Skin – Lovetune for Vacuum

Soap&Skin is het experimentele project van de Oostenrijkse Anja Plaschg. Lovetune for Vacuum is, na een aantal losse songs en een enkele ep, haar eerste album, en werd al in maart 2009 gereleased . Ze stond vorig jaar ook op Pukkelpop.

Op Lovetune for Vacuum hoor je hoofdzakelijk pianomuziek met daarbovenop de bezwerende stem van Anja Plaschg. Je zou het neoklassiek kunnen noemen. Maar daarnaast staan er ook enkele elektronische nummers op de plaat, waarbij Plaschg de hulp kreeg van Fennesz.

“Lovetune for Vacuum is één van de mooiste platen die u dit jaar te horen zult krijgen. … Haar pianospel is verbluffend rijk; haar stem glijdt moeiteloos van klagerige Cat Power naar etherische Dead Can Dance-hoogten en terug.” (Humo)

Soap&Skin staat op donderdag 18 maart in de AB. Tickets kan je kopen op de site van de Ancienne Belgique.

© stereogum.com

Yeasayer – Odd Blood

Yeasayer is een vierkoppige experimentele rockband uit Brooklyn. Odd Blood is al hun tweede plaat, na All Hour Cymbals uit 2007. Net als Soap&Skin stonden ze al op Pukkelpop, maar ook op de festivals van Roskilde, Reading/Leeds, en op Lowlands.

Odd Blood is een mengeling van indiepop, artrock, psychedelische rock en elektronische muziek. Op hun website kan je hun nieuwe single O.N.E. gratis downloaden.

“Je kan je verzetten, maar bij de veelzijdige, pulserend voortgestuwde psychedelische folkdeuntjes van deze New Yorkers loop je onherroepelijk het risico in extase te raken.” (kindamuzik.net)

© last.fm

Delphic – Acolyte

Acolyte is de eerste worp van de alternatieve band Delphic uit Manchester. Wie vorig jaar het concert van Bloc Party in de AB bijwoonde, zal ze zich misschien nog herinneren. Ze speelden toen het voorprogramma. Daarnaast stond Delphic ook al op enkele festivalpodia.

Met Doubt hebben ze hun eerste hit te pakken in onze hitlijsten. Op Acolyte staan nog negen gelijkaardige pareltjes: Clarion Call, This Momentary, Halcyon, Counterpoint… Je kan het album het best omschrijven als indie meets dance.

Delphic staat komende zondag in de Botanique, maar dat concert is helaas al uitverkocht.

Vijf jaar ‘Silent Alarm’

© blocparty.com

Gisteren was het vijf jaar geleden dat het debuutalbum van Bloc Party, Silent Alarm, verscheen. Ik wist het zelf ook niet, ik las het op de twitter-pagina van Sam De Bruyn. Zelf heb ik Bloc Party pas later ontdekt, toen ze eind 2007 een hit scoorden met Flux. Voordien had ik nog nooit van Bloc Party gehoord. Met nieuwjaar 2008 kreeg ik dan hun tweede en derde album, A Weekend In The City en Intimacy. Het album artwork van die laatste vind ik nog steeds de beste uit mijn cd-collectie.

In Sound of Sam vroeg Sam De Bruyn welk nummer uit het jarige album Silent Alarm de luisteraar het best vond, en dus moest draaien. Uiteindelijk werd het Like Eating Glass, het eerste nummer op de plaat. Like Eating Glass is inderdaad één van de betere nummers uit het album. Maar mijn persoonlijke favoriet uit hun eerste album is This Modern Love. Waarom weet ik niet. Misschien ligt het aan het repetitieve gitaarspel. Of aan de zweverige sfeer van het nummer, al weet ik dat zweverig niet het juiste woord is. Alleszins de minst slechte song uit Silent Alarm, ook al kan je Bloc Party onmogelijk slecht noemen.

Wat vind je dan het beste nummer van Bloc Party, zullen enkele zich misschien afvragen. Eigenlijk houd ik niet zo van superlatieven, want elk nummer, of het nu van Bloc Party is of van een andere groep, is op zijn manier goed – of minder goed. Om dan toch het beste nummer van Bloc Party eruit te halen, moet ik misschien eens kijken naar de lijst van (de 25) meest afgespeelde nummers in iTunes. En dan zie ik op de eerste plaats The Temper Trap staan (Sweet Disposition), maar op de tweede plaats staat dan Bloc Party met This Modern Love. Het tweede meeste gedraaide Bloc Party-nummer is I Still Remember, wat ik inderdaad ook een heel goed nummer vind. De lijst gaat verder met (respectievelijk) Flux, One Month Off, One More Chance, een remix van Signs, Like Eating Glass en Banquet. Deze volgorde is natuurlijk niet mijn absolute top 8 van favoriete Bloc Party-nummers, maar het toont wel een beetje aan welke van hun songs ik graag hoor.

Vorige week maakte de band bekend dat ze Bloc Party even op on hold zetten. Zanger Kele was al een tijdje bezig met een soloalbum (samen met producer Hudson Mohawke), en ook gitarist Russel is samen met de Amerikaanse zangeres Milena Mepri bezig met een zijproject, Pin Me Down. Ook de bassist, Gorden, werkt aan een nieuw project, samen met Paul Mullen (frontman van The Automatic) en William Bowerman (drummer van La Roux). Alleen drummer Matt weet niet waarmee hij zich de komende tijd zal bezighouden. Wat hij wel wist te zeggen, is dat hij niet zeker weet of hij nog terugkomt bij de band. Hopelijk was One More Chance dus niet hun laatste single.

The Temper Trap – Fader

Fader is de nieuwe single van de Australische band The Temper Trap. De afgelopen maanden waren ze op menig radiostation te horen met Sweet Disposition. Fader is na Science of Fear en Sweet Disposition de derde single uit hun debuutalbum Conditions.

Hierboven vermeldde ik al Science of Fear. Deze eerste single werd nooit gereleased in België, en dat is jammer. Want het is een van de beste van The Temper Trap. Zo niet beter dan Sweet Disposition. Al was het maar om de maatschappijkritische geest van de song. Voor diegenen die willen, hieronder dus ook de videoclip van Science of Fear.